Vernieuwing

0
222

Beste lezer

Vanuit de Werfeling in Utrecht neem ik je mee op een vlucht door de eerste maand van het nieuwe jaar. Want we zijn weer een jaargrens gepasseerd, 2021 ligt achter ons. Er is genoeg over gezegd, er is genoeg over gedacht en er is genoeg over gezwegen. Het is voorbij en komt niet meer terug. 

Nu leven we in de eerste maand van de winter. De Indianen zouden zeggen dat we ons bevinden in ‘De maan van vernieuwing van de Aarde’. Want dat is waar deze tijd voor staat. Sterven en vergaan, om ruimte te maken voor het nieuwe. De bomen hebben hun blad laten vallen, de vissen liggen in stilte op de bodem en veel insecten leggen het af tegen de naderende vorst. 

In die stilte van de natuur hoeft er even niets. Het is een staat van zijn in plaats van een staat van doen.  

Als mens lijken we daar zo onze eigen ideeën over te hebben. Sommigen hebben zich voorgenomen om meer te gaan bewegen, anderen gaan boosteren en bedrijven moedigen aan om vooral weer snel op vaart te komen. Kortom, voor velen is het jaareinde een sein om dingen te gaan doen. 

Daarmee loop je het risico ongemerkt een essentiële stap in het leven over te slaan. Want wie de tijd niet neemt om dingen te laten afsterven, vergeet zomaar dat de dood bestaat. Steeds maar doorgaan met nieuwe dingen, betekent dat je al die oude dingen met je mee blijft slepen. 

Toch zijn er voldoende momenten dat je het sterven kunt ervaren, zonder dat je er gelijk een dierbare voor hoeft kwijt te raken. :  

Heb je bijvoorbeeld genoten van het afsterven van je Nordman kerstboom? De naalden die uitvielen en de takken die langzaam krom trokken. Meestal zo rond oud en nieuw is de dood in de boom al zo ver gevorderd, dat de naalden bij het naar buiten gooien een spoor van verderf achter zich laten.  

Leven en dood in twee weken tijd, vlak onder je eigen neus? Maar ja, wie gaat er nu een week naar een kale kerstboom in zijn huis zitten kijken. Tijd om even van de naalden op de grond te genieten die nemen we niet. Want voor je het weet ben je alweer aan het stofzuigen en dan maar meteen ook je hele huis opruimen.  

Ook in ons werk zijn er korte moment van sterven. Zo was daar voor mij als oud accountant vroeger, het feest van de jaarafsluiting. Wanneer aan het eind van de jaarrekening moest worden opgemaakt. Als een soort uitvaartceremonie in de eerste weken van het nieuwe jaar.  

Om, wanneer die uitvaart eenmaal had plaatsgevonden, te ontdekken dat eigenlijk al niemand meer geïnteresseerd was in het lijk van het vorige jaar. Heb jij je accountant ooit gezien als de ‘grafdrager’ van het vorig boekjaar. 

En niet te vergeten in dit nieuwe jaar, kent ook politiek Den Haag haar stervensmomentje. Nu het demissionaire kabinet vervangen wordt door een nieuw.  

Maar hoe passend in het tijdsbeeld, dat het sterven van het kabinet is gereduceerd tot een publicitair momentum. De oude lijken van het vorige kabinet gaan zonder te ontbinden, door in het nieuwe. Alsof politiek inmiddels is verworden tot een zombie werkelijkheid. 

Hoezeer we ook ons best doen, door alles wat niet essentieel is, in een lockdown op te sluiten, we begrijpen het belang van de dood niet echt.  

Immers, alles wat essentieel is mag niet sterven.  

Dit is de tijd van healthy aging. Waarin we met zoveel mogelijk mensen, zo gezond en fit mogelijk, zo oud mogelijk moeten worden.  

De natuur heeft daar al lang een oplossing, genaamd de dood. Maar sterven vinden we niet meer belangrijk. Misschien ook wel omdat we rationeel niet zoveel met de dood aan kunnen.  

Middels technologische ontwikkeling zoeken we naar manieren om het ideaal te bereiken: Het leven met een ritme van voorjaar – zomer – herfst – voorjaar en zo verder. Drie seizoenen in plaats van vier.  

Geduldig als zij is speelt moeder Aarde dit spelletje met ons mee. Dus gunde ze ons de warmste jaarwisseling en laat ze ons ervaren hoe het is om zonder winter te leven. Het leven als een oneindige lijn van versnelling. 

Dat lijkt op zichzelf vreemd, want is de natuur niet gebouwd op een harmonie van de seizoenen? Waarin het duister van de winter en het licht van de zomer, elkaar in stand houden. Is het dan een wel een kwestie van geduld, of is er iets anders aan de hand? 

We duiken dieper in de wereld van de natuur. De natuur kent haar eigen ritme en haar eigen structuren. De seizoenen die elkaar opvolgen. De wijze waarop de ene soort als voeding dient, voor de volgende soort, in een steeds verder oplopende piramide, tot aan de top van macht in de voedselketen. 

Hé, die piramide uit de voedselketen, die kennen we ergens van. Die lijkt verdacht veel op de piramide van macht in de mensenwereld. Waarin je de machtigste mensen ter wereld kunt vergelijken, met de machtigste roofdieren uit de natuur. 

Maar als de mens een wezen van de natuur is, dan lijkt er toch iets mis te gaan. In de natuur dood het sterkste roofdier niet meer dan nodig is. Bij de mensen gaat dat net iets anders.  

De machtigste mensen doden niet meer, ze sluiten zoveel mogelijk mensen op in kleine kooitjes, genaamd huiskamertjes. Heb je ooit een leeuw gezien die antilopen in een kooitje vetmestte? Omdat hij bang was straks niet meer genoeg te eten te hebben?  

Waar de vergelijking ook niet opgaat is dat de mens geïndividualiseerd is. Dus de groepsstructuur van de dierenwereld werkt niet meer bij mensen. Al was dat tot medio vorige eeuw nog wel het geval. 

Nu is er nog maar een beperkte groep zielen op deze planeet waar de kracht van de groep zo een belangrijke plaats inneemt. De meeste individuele mensen wil helemaal niet in een groep zitten, die wil gewoon hun eigen ding kunnen doen. 

Zelfs als je de individuele mens in een kooi opsluit, zul je zien dat zodra hij vrij is, weer zijn eigen ding gaat doet. En dat brengt ons bij het thema van dit jaar. Het lijkt een jaar te worden, waarin we ons gaan realiseren dat we al vrij waren om te doen wat goed voor ons voelde. De denkbeeldig gecreëerde gevangenis is een luchtkasteel, dat al bij een beetje zonneschijn oplost.   

Vrijheid is van het hart en dat is waar het in deze tijd om gaat.   

Nog even terug naar de maand januari. Want dit is de maand van de Wolven realm. Precies die groep zielen, waar de groepsgebondenheid het sterkst aanwezig is.  

Wat dat betekent in de praktijk? Het lijkt erop dat januari een maand wordt, waarin we als Nederlanders keurig in de pas blijven lopen met wat er in de rest van Europa gebeurt. Dus de lockdown zal deze maand nog wel niet uit het straatbeeld verdwijnen. 

Zorg voor jezelf, vernieuw, bezoek je hart en opdat je in het voorjaar kunt creëren wat jij wilt. 

Ik wens je een fijne periode. 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

veertien − een =

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.